Sielską atmosferę przerwało spojrzenie na zegarek, czas było wyruszać do Kozy Nostry. Na miejscu już trwały przygotowania do niezwykłego wieczoru. Zebraliśmy swoje rzeczy w loży honorowej, gdzie aktorzy mogli się przebrać. Krótki romans (tzw. szybki pylon) wybuchł między Czołbarą i Bajaderą. Na dowód mamy zdjęcie zrobione tuż po schowaniu pylonu:

Po przebraniu trzeba było się jeszcze rozgrzać i odśpiewać ulubioną piosenkę Bajadery. Jak widać na tym zdjęciu to właśnie Bajadera najmocniej ćwiczyła (chyba w myślach):

Byliśmy gotowi: aktorzy na swoich pozycjach, Wróbel w operatorce. Zaczęli się schodzić znamienici goście, istna maślanka towarzyska Działdowa. Wróbel doliczył się około 70 osób, wynik więcej niż zadowalający. 

Wreszcie się zaczęło! Organizatorzy zorganizowali niespodziankę i zaskoczyli widownię niesamowitym performansem:

Światła przygasły (bo nie dało się ich wyłączyć) i oto stało się. Rozpoczęła się kolejna premiera HaliButa. Niezbyt efektownie:

Początek szedł nad wyraz łatwo. Wiele pomogły fantastyczne stroje od najlepszych projektantów. Oczywiście najwięcej uwagi przyłożyliśmy do ubioru Wróża. Efekt? Wprost wylewa się z butów (historycznych):

W scenie z konikiem Czołbara pokazał na co go stać. 

Grał tak sugestywnie, że każdy na sali dostrzegł tą skromną dziecięcą zabawkę, która zaraz zostanie roztrzaskana, choć ojciec się przed nią nie uchylił (Czołbara zapomniał tego fragmentu tekstu).

 

Wreszcie na scenie pojawiła się Ellen, czy Helen, czy jak jej tam. 

Ów wykres to arcydzieło wykonane przez Kochanie. Jego precyzja powaliła aktorów na kolana, była nawet zaznaczona na nim krzywa tendencji.

Poznajcie się to jest Milt Berlin, a to Linda Manville. Choć na próbach aktorzy mylili imiona wszystkich postaci (szczytowe osiągnięcie to Bajadera, która na pytanie czy nazywa się Ellen, powiedziała, że nie) to na spektaklu zarejestrowaliśmy chyba tylko jedną pomyłkę.

Nastąpiła wiekopomna chwila. Bajadera zaśpiewała. Widownię wbiło w fotele, krzesła i schody. Parafrazując ulubiony cytat Wróża: łzy wzruszenia zalały ludziom twarze. Gdyby tak Polacy zaśpiewali Bogurodzicę pod Grunwaldem byśmy nie tylko tam wygrali, ale też na każdej Eurowizji (przynajmniej z Niemcami).

Oczywiście aktorzy nie obyli się bez prywaty na scenie...

Scena z piętami na wierzchu. Nigdy wcześniej nie ćwiczona - przynajmniej przy kompletnym zespole. Widoki w pierwszym rzędzie bezcenne.

Piosenka dla specjalnie dla Lindy, ale ona nie przyszła, bo pewnie pilnowała swojego interesu i wąsów.

W drugim akcie aktorzy porazili widzów feerią barw swoich strojów. Założenie niebieskiej marynarki, która leżała w kazamatach Łowickiej i w której pewnie nie jeden szczur stracił swoją cnotę to największy wyczyn Czołbary w tym spektaklu.

Dalej było gorzej. Aktorzy tak skakali po tekście, że reżyserzy nie nadążali ze znalezieniem odpowiedniego dialogu. Na szczęście udało im się w mniej więcej wrócić do oryginału.

To ostatnie zdjęcie z tournee, ponieważ wysiadła bateria w aparacie, ale możemy zapewnić, że wszystko poszło gładko. Widzowie nagrodzili nas burzą oklasków, a zwłaszcza Panią Reżyser, która zjechała po schodach na Dupeirę. Wszystko na szczęście dobrze się skończyło.

Po nas wystąpił jeszcze teatr tańca nowoczesnego z dziwnym performansem. Czołbarze wpadła w oko czarnulka z tego zespołu. Jednak musieliśmy już wracać do Warszawy i nie zdążył pokazać jej pylonu.

Wyjazd zakończył się pełnym sukcesem. Aktorzy i reżyserzy wrócili zadowoleni, a HaliBut może się teraz określać jako najlepszy teatr występujący gościnnie w Działdowie i oglądający tam mecze.

Przemek Czołba (zwany też Czołbara lub Czołbarov) - spektaklowy Milt, miłośnik niebieskich marynarek i rekordzista w opowiadaniu najdłuższych dowcipów.

Anna Zwolińska (zwana też Anna (przez Wróża) i Bajadera) - specyficzny wampir energetyczny, wysysa energię z samej siebie. Finalistka HaliButowego Idola i miłośniczka literatury Sienkiewicza.

Tournee rozpoczęło się w sobotę o 10:00. Umówiliśmy się w strategicznym dla Czołbary miejscu - przy salonie z motocyklami. O dziwo Wróżbita się nie spóźnił, ale tylko dlatego, że była z nim Bajadera. Podróż przebiegła gładko, w samochodzie Czołbary panowała wręcz piknikowa atmosfera. 

Luksusowy Hotel Wkra znaleźliśmy szybko i od razu wypróbowaliśmy pokoje. Czołbara łazienką skusił Natalię do wspólnego zamieszkania w jego pokoju, gdzie mogli potem razem myć zęby i robić inne rzeczy, ale pylona nie było.

Po chwili zaczęliśmy aklimatyzację zwiedzając rynek, ale nie trwało to długo, ponieważ Wróżbita poczuł, że spada mu cholesterol więc zapragnął zjedzenia czegoś dobrego. Udaliśmy się więc do najlepszej pizzerii w mieście (i chyba jedynej). Wróż początkowo chciał zjeść sałatkę, ale potem zapragnął makaron, który wybrali inni, żeby w końcu zamówić pizzę. 

Po posiłku udaliśmy się na wycieczkę do miejsca, w którym mieliśmy grać. Niestety Cosa Nostra była zamknięta, więc skoczyliśmy na piwko do Lindy, a potem podziwialiśmy lokalne rozgrywki juniorskie. Ponieważ byli to juniorzy Kochanie nie miała w czym wybierać i udaliśmy się do pobliskiego parku.

W parku zaczęliśmy próbę, ale nie udało nam się dotrzeć do końca, bo pęcherze nie dawały już rady. Generalnie pęcherz Czołbary nie grzeszył pojemnością, być może dlatego, że wziął od Wróża tabletki antykoncepcyjne z zielonej herbaty. Wróciliśmy więc do hotelu, a potem skoczyliśmy do greckiej tawerny, gdzie Wróż wybrał gyrosa, żeby zamówić pierś z kurczaka.

Nareszcie nastąpił opragniony wieczór. Udaliśmy się do pobliskich mono.... sklepów. W jednym Kochanie została zrugana przez ekspedientkę, bo chciała sama wybrać sobie chipsy. Wreszcie zaopatrzywszy się w trunki mogliśmy wrócić do hotelu na ulubiony program Wróża. 

Wieczorna impreza szybko się rozkręciła. Wróż najpierw błysnął dowcipami i anegdotami, ale w końcu przygasł i po wykonaniu jaskółki podpartej o ścianę już pragnął jedynie pomacać jakieś stopy. Czołbara przejął wtedy inicjatywę i opowiedział najdłuższy dowcip o Rusku, Polaku i Niemcu. Po nim Wróż jeszcze walnął dżołka, ale jakość obu spuentowała Natalia mówiąc: Nie wiem który był gorszy. Ale prawdopodbnie po prostu Kochanie nie zrozumiała motta... Za to była bardzo praktycznym stolikiem do rozlewania napoju wzmacniającego.

Próby szły bardzo opornie. Znajomość tekstu była znikoma (standard w naszym zespole) ciągle brakowało rekwizytów (m.in. wykresu - kluczowego przedmiotu w spektaklu). To zdjęcie zrobione zostało na początku września, ale wierzcie nam, że ostatnie próby wyglądały podobnie, no może były już stroje (zwłaszcza kurczak, którego zademonstrujemy później i strój Wróżbity).

Jeżeli chodzi o prace stolarskie to chodzi tu o most podwieszany na pylonach. Ponieważ konstrukcja całości zajęłaby miesiące, a nawet dekady, skoncentrowaliśmy się na kluczowym elemencie (nie, nie na pylonie, choć pylony były kluczowe w naszym wyjeździe) - płotku. Oczywiście wszystko trzeba było zacząć od planowania i zdobycia materiałów, więc udaliśmy się do Leroy (tylko Bajadery nie było - brak sił), gdzie przeanalizowaliśmy najlepsze rozwiązania (Wróż naturalnie chciał od razu spawać). Po zakupieniu niezbędnych produktów przystąpiliśmy do operacji "Płotek u Mamusi". Misja była niezwykle trudna, ponieważ została przeprowadzona przy zachodzącym słońcu (skończyła się znacznie później, po kolejnych piwach, piersiach (kurczaka) i obejrzeniu Mam Talent! (przez zafascynowanego Wróża). Oczywiście Wróż był liderem projektu, podtrzymywał pylon. Z całej operacji uzyskaliśmy doskonały element scenograficzny, a Czołbarze zostały nawet kawałki drewna do przerżnięcia w samotności.

Malowanie płotka przypadło Bajaderom. Niestety nie wiemy kto wykonał większość pracy, ale można przypuszczać, że Wróż się spóźnił 30 minut, a Bajadera nie miała sił.

Ostatni etap, czyli montaż szczebelków to heroiczny wyczyn Wróża, który okazał się udarowym wirtuozem wkrętarki. Niestety po zakończeniu operacji okazało się, że nie był przy tym wirtuozem pomiarów. Matematyczne wyliczenia Wróbla i precyzyjny sznurek Czołbary na pewno lepiej by się sprawdziły.

Ale nic to, płotek był gotowy, więc mogliśmy wyruszyć do Działdowa niczym wojska Jagiełły pod Grunwald...